RoMEo: Di ladri e collezionisti / Pri ŝtelistoj kaj kolektantoj

Ecco un articolo scritto in gran parte da Lorenzo "Lorenz" Altariva, cofondatore del Diabolik Club, sul collezionismo "diaboliko". Non è solo Diabolik a voler fare incetta di oggetti rari e preziosi: alla sua scuola sono cresciute generazioni di collezionisti, che seppure non soliti a procurarsi i loro tesori con i metodi cruenti ed illegali del Re del Crimine, spesso applicano al reperimento degli stessi la stessa maniacale precisione. Ci sono vari tipi di collezionisti di Diabolik: quelli che si accontentano di avere tutti i numeri, non importa se originali o ristampe, e quelli invece che non li vogliono se non sono originali - ovviamente, in condizioni perfettissime. Il "vero" collezionista, poi, compra almeno due copie di ogni numero, una per leggerla e l'altra per conservarla intonsa, giungendo a ricomprare più volte gli stessi albi, ogni volta che li trova in condizioni migliori delle copie che già possiede, alla ricerca della perfezione assoluta - ma non si pensi che sarà disposto a vendere facilmente la copia sostituita, perché questa sarà sicuramente legata a qualche particolare ricordo. Ci sono poi quelli che vogliono avere Diabolik ed i suoi marchi sugli oggetti che usa quotidianamente, dalle magliette ai portachiavi, dal portafoglio a borse, valigie, portacomputer ecc. Il merchandising dedicato a Diabolik ha radici profonde, essendo il primo gadget a lui dedicato già allegato ad un albo del 1965: si trattava di adesivi, inizialmente, ma sono poi arrivati cartoline, carte da gioco, portachiavi, medagliette, pupazzetti, poster, rubriche, calendari, tatuaggi, calamite, "mancoliste", segnalibri, francobolli, sottobicchieri, scatole raccoglitori, bracciali di gomma, spillette e chi più ne ha più ne metta. E c'è poi tutto quello che non è allegato agli albi: Diabolik è comparso un po' ovunque, persino su caramelle e gomme da masticare, su magliette e felpe e costumi da bagno, su teli da mare, su set da corrispondenza, su borse, su cappellini, su giubbotti e cravatte - praticamente, a parte la biancheria intima, non esiste indumento che non abbia rivevuto l'immagine di Diabolik su di esso; persino alcuni grandi stilisti, come per esempio Dolce&Gabbana, l'hanno voluto sulle loro linee di abbigliamento. Tra gli oggetti più ricercati ci sono un disco 45 giri di Betty Curtis, cantante italiana degli anni '60, e la statuetta in plastica delle caramelle Sperlari e una statuetta in versione subacquea del Re del Terrore. Negli ultimi anni Diabolik è stato preso di mira anche da diverse grandi marche automobilistiche, come Renault e Fita, che hanno realizzato versioni "diabolike" delle loro Twingo e 500. Per permettere agli appassionati di conoscersi e scambiarsi e diffondere materiale legato al loro beniamino, è nato ormai quasi quindici anni fa - dall'iniziativa di tre amici modenesi - il Diabolik Club, che ottenne da subito il beneplacito da Luciana Giussani, trasformandosi così nel fan club ufficiale dello scuro eroe. Al club si sono associati un po' tutti i tipi di collezionisti, dal collezionista più sfegatato al semplice lettore, inoltre grazie al Club diversi soci hanno potuto presentare delle loro idee per delle storie su Diabolik, che sono state accolte dalla redazione trasformandole in vere storie a fumetti. Al club non sono iscritti solo residenti in Italia, ma ha anche stranieri; ovviamente, le nazioni più rappresentate sono quelle europee: Austria, Belgio, Francia, Germania, Olanda, Romania, Spagna, Svizzera, ma ci sono iscritti anche da altre nazioni come il Canada, il Cile, l'Eritrea e gli USA. Il club attualmente pubblica un bollettino periodico, la "Gazzetta di Clerville", collabora strettamente con la casa editrice Astorina e realizza albi a fumetti e pubblicazioni, ovviamente dedicati al Re del Terrore, in esclusiva per i soci.

Jen artikolo skribita plejparte de Lorenzo "Lorenz" Altariva, kunfondinto de la "Diabolik Club", pri la "diabolika" kolektado. Ne nur Diabolik volas akaparadi aĵojn rarajn kaj grandvalorajn. Instruate de li, kreskis pluraj generacioj de kolektantoj, kiuj, eĉ se ne kutime akirantaj siajn trezorojn per la kruelaj kaj kontraŭleĝaj metodoj de la Reĝo de la Krimo, tamen ofte en siaj enketoj aplikas la saman obsedan precizecon. Ekzistas pluraj tipoj de kolektantoj de Diabolik: tiuj, kiuj kontentiĝas havi ĉiujn ekzemplerojn de la komikso, ne gravas, ĉu originalajn aŭ represitajn; kaj tiuj, kiuj male ne volas ilin, se ne temas pri originaloj - memkompreneble, en perfektegaj kondiĉoj. La "vera" kolektanto ĉiam aĉetas almenaŭ du ekzemplerojn de ĉiu numero: unu, kiu estos legita, kaj unu, kiu estos konservita sentuŝa, ofte reaĉetante plurfoje samajn komikslibretojn, ĉiam kiam la novaj estas pli bonkvalitaj ol la jam poseditaj, serĉante absolutan perfektecon. Sed ne kredu, ke li facile konsentos vendi la anstataŭigitan ekzempleron, ĉar certe ĝi estos ligita al iu speciala memoro. Kelkaj volas havi Diabolik kaj liajn logotipiojn sur la ĉiutagaj aĵoj, de T-ĉemizoj ĝis ŝlosilringoj, de monujoj ĝis sakoj por komputiloj ktp. Unue aperis, aldone al komikslibreto, eldonita en 1965, iuj gluetikedoj. Baldaŭ sekvis bildkartoj, ludkartoj, medaletoj, pupetoj, afiŝoj, kalendaroj, tatuoj, magnetoj, paĝosignoj, poŝtmarkoj, glasteleretoj, gumaj brak-rubandoj, pingletoj ktp. Kaj cetere estas ĉio, kio ne estas aldonita al la libretoj: Diabolik aperis preskaŭ ĉie, eĉ sur maĉgumoj, felpuloveroj, naĝkostumoj kaj bantukoj, korespondilaroj, ĉapeloj, jakoj kaj kravatoj. Fakte, krom subvestoj, ne ekzistas vestaĵo, sur kiu ankoraŭ ne aperis la bildo de Diabolik. Inter la plej serĉataj trezoroj, estas certe la 45-turniĝa disko de Betty Curtis - itala kantistino de la 60-aj jaroj - kaj la plastaj statuetoj de bombona entrepreno Sperlari kaj subakva plonĝa versio de la Reĝo de la Teroro. Dum la lastaj jaroj, ekinteresiĝis pri Diabolik ankaŭ grandaj aŭtomobilaj firmaoj, kiel Renault kaj FIAT, kiuj realigis "diabolikajn" versiojn de siaj Twingo kaj 500. Por helpi al la ŝatantoj interkonatiĝi kaj interŝanĝi materialon pri sia plejŝatato, naskiĝis antaŭ 15 jaroj - danke al tri amikoj el Modena - la "Diabolik Club", kiu baldaŭ ricevis la rajtigon de Luciana Giussani, tiel fariĝante la oficiala "fanklubo" de la malhela heroo. De kolektantoj al simplaj legantoj multaj tuj aniĝis, kaj ne nur el Italio: reprezentitaj estas multaj eŭropaj landoj, kaj estas membroj ankaŭ el Kanado, Ĉilio, Eritreo kaj Usono. Danke al la klubo kelkaj povis prezenti siajn ideojn por rakontoj pri Diabolik, kiujn la redakcio de Astorina ŝatis kaj transformis en verajn komiks-rakontojn. Nuntempe, la klubo eldonas gazeton "Gazzetta di Clerville" kaj strikte kunlaboras kun Astorina por realigi komikslibretojn kaj specialajn eldonaĵojn, rezervitajn al la klubanoj.